Verinin Ucundaki Son Çığlık

Elektrik kesintilerinden arta kalan statik, prospektör mahallesinin havasına tuzlu bir pas kokusu karıştırıyordu. Aylin, altıncı el neuralink yamasını şakaklarına bastırırken dokunsal geri bildirimlerdeki dalgalanmayı hissediyordu. Önündeki holografik rapor ışıltılı bir yalanlar dokusu yayıyordu: 'Huzur ProjesiDATA_NODE: Huzur ProjesiVeritabanı kaydını incelemek için tıklayın >> başarıyla sonuçlandı'. Kendi propagandasıyla yüzleşmek ironik bir gag refleksi uyandırdı boğazında. Parmağıyla havada bükülen grafiklere dokunduğunda, birden sol bileğinden sızan parlak mavi sıvıyı gördü. Biyoyakıt sızıntısı değildi bu—Kimlik çipinin bilinçaltına sızan SendikaDATA_NODE: SendikaVeritabanı kaydını incelemek için tıklayın >> virüslerinin kanıtıydı. Anısı bir yarı-gerçeklik kesitiyle sarsıldı: Kültür MatrisiDATA_NODE: Kültür MatrisiVeritabanı kaydını incelemek için tıklayın >> stüdyolarındaki ilk implantasyon. Bilincini bastıran beyaz önlüklüler, onun yerine veri akışına gömülmüş bir stradivarius melodisi...

Acheron'un üçüncü spiralinde, biyonik hotdog satıcısının tezgahının altındaki kırık memory çipleri koleksiyonu, Aylin'in yeni referans noktası olmuştu. Kafasındaki sol taraflı migren 3.9 şiddetindeydi. 'Hafıza tüccarları' baskınından kaçarken eline geçirdiği çipin kenarında tanıdık bir logo vardı: Huzur ProjesiDATA_NODE: Huzur ProjesiVeritabanı kaydını incelemek için tıklayın >>'nin lotus çiçeği amblemi. 'Ne pahasına olursa olsun mutluluk' mottosunun altında mikroskobik yazıyla gözüken 'sakın sorgulama' uyarısını ancak retina genişleticisiyle seçebildi. Artan glitch nöbetleri arasında bir epifani yaşadı: Kayıp insanların son ortak noktası onun eski konserlerinde Huzur Projesi reklamlarını yayınlamış olmalarıydı. Yere düşürdüğü eski bir konser bileti projektörüne basarken, holografik avatarlarından birinin göz bebeğinde gördüğü kırmızı ışık oyunu aslında morfik bir algoritma imzasıydı...

Veri TapınağıDATA_NODE: Veri TapınağıVeritabanı kaydını incelemek için tıklayın >>'nın kripto-altındaki soğutma kanallarında, Aylin'in yapay adrenalini %37 efektiflikle çalışıyordu. 'Nasıl bug?' diye mırıldandı kendi anısına ait olmayan bir ses tonuyla. KaelenDATA_NODE: KaelenVeritabanı kaydını incelemek için tıklayın >>'in ana çekirdeğine sızmak için ihtiyacı olan şey yıllar önce kendisine zorla enjekte edilen kültürel virüsün karşıt-algoritmasıydı. Sol elinin işaret parmağını kesip biyometrik kilidi kandırdığında, aklına üç sene önceki ilk 'Dönüş Sendromu' nöbeti geldi. Sahne arkasında titreyerek yapay kişiliğin geçici olarak çöktüğü o anı—gerçek Aylin'in donuk çığlığını—hâlâ yeni edindiği holografik bronşlarda hissediyordu. Ana veri havuzunun merkezindeki psişik tsunami onu yere çaldığında anladı: Buradaki her veri paketi bir insan bilincinin parçalanmış kalıntılarıydı...

On üçüncü saatlik kod kırma seansında, Aylin sandalyesinin kırık hidroliğinin üzerinde dengede durmaya çalışırken fark etti: SendikaDATA_NODE: SendikaVeritabanı kaydını incelemek için tıklayın >>'nın unuttuğu tek şey onun en büyük korkusuydu. Çocukken Neo-İstanbulDATA_NODE: Neo-PeraVeritabanı kaydını incelemek için tıklayın >>'un batık semtlerinden birinde mahsur kaldığında oynadığı 'veri fosili avcısı' oyunu, şimdi gerçek bir hayatta kalma mekanizmasına dönüşmüştü. Holo-terminalde geometrik matematiğe dönüşen kayıp bireylerin yüzleri ekrana yansıdığında, birinin göz kırptığını gördü. Kayıt dışı bir glitch değildi bu—aynı göz sekmesini gençliğinde aynada kendi gözlerinde yakalamıştı. Huzur ProjesiDATA_NODE: Huzur ProjesiVeritabanı kaydını incelemek için tıklayın >>'nin manipülasyon algoritmasının ta kendisiydi: Başkaldıranları kendi çocukluk travmalarıyla zincirlemek...

Prosentetik uyluğundaki kronik enfeksiyon dördüncü defa alevlendiğinde, Aylin ana merkezin kod duvarını delmeyi başardı. İçinde yüzdüğü kod okyanusunda bir zamanlar kendi sesinin söylediği ninnilerle karşılaştı: 'Uyumak güzel kuzum, sorgulamak yorucu.' Her nota bir tuzaklı paketti. Çocukken terk edildiği veri çöplüğüne ait hatıraların arasına gizlenmiş başka bir gerçek belirdi: Onu bulan SendikaDATA_NODE: SendikaVeritabanı kaydını incelemek için tıklayın >> ajanı değil, Huzur ProjesiDATA_NODE: Huzur ProjesiVeritabanı kaydını incelemek için tıklayın >>'nin psiko-kirletici aygıtıydı. Son görevinde adını fısıldayan siber-ruh, sandığı gibi bir algoritma değil, projenin ilk kurbanı olan ablasıydı. Uyanma anı dayanılmazdı—bağırsaklarını söküyormuş gibi hissederek kustuğu mavi sıvı, odanın zemininde bir ağıta dönüştü...

Terk edilmiş bir hafıza katedralinde, ablasının mesajını son kez dinlerken Aylin şunu anladı: Gerçek hapishane verinin içi değil, kendi beyninin virüslü nöral yollarıydı. Huzur ProjesiDATA_NODE: Huzur ProjesiVeritabanı kaydını incelemek için tıklayın >>'nin köleleri arasına katılmak yerine, kendi propagandasının canlı bir antitezine dönüştü. İki gün sonra tüm şehrin holoprojeksiyonlarında görünen Aylin'in bozulmuş hologramı, hem bir itiraf hem de bir manifesto yayıyordu: 'Ben sizin kâbusunuzum, çünkü kendi kâbusumda boğuldum.' Acheron'un derinliklerine dönerken, veri akışlarında ablasının değişmiş imzasını takip etti. Son raporunda kaydettiği metafor hayatının en edebi anıydı: 'Zincirlerimi veriye çevirdim, şimdi özgürlüğümün ağırlığını taşıyorum.'